Hansjes belangrijke beslissingsdag

(Echt gebeurd)

Het viel niet mee voor Hansje. Twee jaar was hij nog maar toen zijn moeder moest worden opgenomen in een tehuis en Hansje in een pleeggezin terechtkwam.

Gelukkig kon hij overdag nog steeds op dezelfde dagopvang blijven, zodat er tenminste nog een paar dingen hetzelfde bleven. Als hij om half vier uit het busje stapte, waarmee hij werd thuisgebracht, kwam hij in het gezin van tante Johanna en oom Bram. Het was daar wel gezellig, al was hij veruit de jongste. Vooral de dochter Martha van tien was erg dol op hem. Ze deed veel leuke en gekke spelletjes met Hansje.

Al gauw was hij in het gezin gewend. 's Avonds voor het slapen gaan las tante Johanna hem voor uit de kinderbijbel. Ze leerde hem ook bidden. Hij vond het fijn. Jammer genoeg moest Hansje na een half jaartje weer naar huis. De pleegouders wisten dat Hansje niet goed werd verzorgd. Dat hij de hele zaterdag in zijn pyjamaatje liep en niet gewassen zou worden. Ze baden elke dag voor hem. En ja, op een keer ging de telefoon. Hansje kwam weer terug.

Hansje kwam en ging, kwam en ging. Hij was ook veel ziek. Wat een gedoe. De familie de Bruin begreep dat het moeilijk voor Hansje was en vroegen of de voorganger in de kerk hem wilde zegenen. Sindsdien kwam er een verandering. Hansje werd door de Kinderbescherming voorgoed in het huis van de familie de Bruin geplaatst. Zijn moeder mocht hem zo af en toe ophalen, wat ze steeds minder deed.

Toen kwam de dag dat Hansje, een jaar of vier, een moeilijke les leerde. Nog altijd zag hij tante Johanna als tante en zijn moeder als mamma. Maar dat veranderde op Koninginnedag.

'Ik kom je halen en dan gaan we fijn naar de Kermis, Hansje!' had zijn moeder hem beloofd. Al vroeg stond hij bij het raam te kijken. Hij ging zelfs verschillende keren bij de tramhalte staan wachten, maar zijn moeder kwam niet opdagen. Ze belde ook niet op. Niets. Op een bepaald moment werd het Hansje te veel.

Hij zei tegen zichzelf: 'Mamma is mijn mamma niet meer. Ze is gemeen.'

Tante Johanna kreeg erg met hem te doen.

'Zullen we naar de speeltuin gaan, Hansje?' vroeg ze.

Ze maakten samen veel plezier, zodat Hansje zijn verdriet vergat. Maar vanaf die dag zei Hansje geen 'tante Johanna' meer tegen haar maar 'mamma'.

Hij had zijn besluit genomen.

Hansje is nu Hans geworden. Hij is nu al achttien en nog steeds in het gezin van de familie De Bruin. Hij steekt graag zijn handen uit de mouwen voor de Heer Jezus. Zijn moeder ziet hij wel zo af en toe, maar tante Johanna en oom Bram ziet hij als zijn echte ouders, want zij zorgden voor hem in goede en slechte dagen.