De kostbare antieke vaas

Op een keertje waren Mark en Ebert verstoppertje aan het spelen. Ze mochten van hun moeder geen herrie maken en dus besloten ze om iets te gaan verstoppen.

'Wat zullen we nemen?' vroeg Ebert.

'Eh... deze gulden maar' antwoordde Mark.

Hij peuterde een gulden van oma uit z'n zak.

'Goed, ga jij de gang maar op,' beval Ebert, 'Dan zal ik hem verstoppen. Als ik 'Kom maar!' roep, kun je weer binnenkomen.' Even later mocht Mark weer binnenkomen. Hij zocht en zocht en binnen niet al te lange tijd had hij de gulden ontdekt.

Nu was Ebert aan de beurt om op de gang te gaan. Mark keek even om zich heen. Hij zocht een mooi plekje en stopte de gulden in een grote vaas. Daar mochten ze eigenlijk niet aankomen, maar Mark dacht daar niet aan.

'Kom maar!' riep hij vrolijk. Ebert zocht. Het duurde erg lang voordat hij het verbergplekje had gevonden. Hij liet zijn hand in de vaas glijden en... o wee! De hand kon niet meer terug. 'Help!' schreeuwde hij luid.

Mark schrok. Hij begon te rukken en te trekken. Daardoor werd de hand alleen maar dikker en roder.

Moeder moest eraan te pas komen en ook haar lukte het niet. Ten einde raad werd er maar een hamer gehaald om de vaas kapot te slaan. Wat zonde toch! Zo'n dure vaas, die nog van oma was geweest.

Plotseling kreeg moeder een ingeving. 'Zeg Ebert, heb jij soms iets vast, daarbinnen?'

'Ja,' jankte Ebert, die het allemaal maar doodeng vond, 'De gulden van Mark.'

'Laat los,' beval moeder streng.

En ja hoor! Op het moment dat Ebert de gulden losliet... gleed zijn hand uit de smalle hals. Wat een avontuur.

Soms moeten wij ook wel eens iets onbelangrijks opgeven om er iets kostbaars mee te winnen. Bij voorbeeld: afkijken op school. Als je dat loslaat krijg je er iets heel kostbaars voor terug: de vrede van de Heer Jezus.