Door anderen te helpen help je jezelf

Eens toen de beroemde evangelist Saddhu Sundar Singh een hoge berg beklom, woedde er een vreselijke sneeuwstorm, waardoor hij bijna bezweek. De felle wind benam hem bijna alle adem. Plotseling ontdekte hij aan de kant van de weg een donkere hoop. Het bleek een uitgeputte reiziger te zijn, die ondergesneeuwd was.

'Wat erg!' dacht Sundar: 'Ik kan hem niet helpen. Ik kom zelf nauwelijks vooruit.'

Nog wat reizigers passeerden. Niemand kon de arme man helpen. Hij zou sterven van de kou. Na een paar minuten overtuigde de Heilige Geest hem ervan, dat hij terug moest gaan. Met zijn handen groef hij de sneeuw boven de man weg en nam de halfdode stakker op zijn rug. Met bijna bovenmenselijke inspanning zwoegde Sundar verder naar boven. Na een tijdje zag hij weer een bobbel aan de kant van de weg liggen en even later weer een. Het waren de twee reizigers die hem waren gepasseerd. Van kou waren ze gestorven. Sundar bedacht hoe vreemd het was. De twee die niet hielpen waren dood en hij liep nog steeds.

Toen drong het tot hem door, dat hij juist door zijn zware inspanning was blijven leven. De man die hem droeg had hem warm gehouden.