't Is maar hoe je het bekijkt

Er was eens een man zand aan het scheppen. Het was zwaar werk. Z'n armen deden er pijn van. Daarom nam hij een momentje rust.

Langs de kant van de weg stond een toeschouwer. Hij had al een tijdje naar de zandschepper staan kijken. Toen hij merkte dat de man even pauzeerde riep hij: 'Wat ben jij daar aan het doen?' De zandschepper antwoordde: 'Dat zie je toch. Ik schep zand.'

De toeschouwer haalde zijn schouders op, groette en liep door.

Een eindje verderop werd zijn aandacht getrokken door iemand die aan een muurtje bezig was. Weer vroeg hij: 'Zeg, wat ben je aan het doen?'

De werkman stopte even, veegde het zweet van zijn voorhoofd met de achterkant van zijn hand en antwoordde: 'Zie je dat niet? Ik metsel.'

Verder ging de wandelaar. Hij was nogal benieuwd waarom er zoveel arbeiders op één plek aan het werk waren. Omdat hij toch niets beters te doen had stopte hij bij een man met een kruiwagen. 'Beste man,' vroeg hij vriendelijk, 'heb je een ogenblikje tijd voor me? Wat ben jij aan het doen?'

De man met de kruiwagen stopte. Hij wou wel een praatje maken. Zijn werk was niet erg belangrijk. Hij werd dan ook het slechtste betaald van allemaal. Toch kwam er een grote glimlach over zijn gezicht.

'Wat ik doe?' zei hij terwijl hij zijn zere rug rechtte. 'Ik bouw een kathedraal!'

En met veel genoegen vertelde hij de toeschouwer wat voor een prachtige kathedraal op die plaats zou verrijzen. Hij bracht hem zelfs bij de bouwmeester, die de tekeningen had. Met z'n hoofd vol prachtige ideeën nam de wandelaar afscheid van deze bijzondere man.

Als jij gewoon bezig bent met iets simpels, dan kun je zeggen: 'Ik doe dit of dat…’, maar je kunt ook denken: 'Door al die kleine dingen bouw ik mee aan het koninkrijk van God.'

Het is maar hoe je het bekijkt.