Evenveel

Als Hansje het speelplein oploopt ziet hij Els, Monica en Simone op het rek zitten.

Ze buitelen maar om en om.

Elsje doet haar ene been over het rek en pakt dan met haar handen haar benen vast.

En dan maar duikelen.

Dat ze daar niet duizelig van wordt.

Monica hangt met haar hoofd naar beneden. Haar haren slieren over de grond.

Zo ziet ze alles ondersteboven.

Simone maakt een vogelnestje.

Zodra ze Hansje zien gaan ze alledrie staan.

Ze smoezen met elkaar.

Hansje ziet het wel.

Hij trekt zich er niks van aan. Hij loopt rustig over de evenwichtsbalk.

Dat is moeilijk. Er komt een jongen van de bovenbouw aan, die geeft hem plagend een duwtje.

Hansje probeert zijn evenwicht te houden, maar nee.

Hij valt.

Vooruit nog eens proberen met de armen goed wijd.

De meisjes komen dichterbij.

Hansje, je bent toch mijn vriendje, hè? smeekt Monica.

Nee, snibt Simone. Hansje trouwt later met mij. Dat heeft hij beloofd, hè Hansje?

Nietes, met mij! roept Simone.

Hansje vindt het moeilijk om te kiezen.

Resoluut hakt hij de knoop door.

Ik trouw met jullie allemaal.

Daarmee zijn ze dik tevreden.

Als de school al is begonnen zit Hansje in de poppenhoek er nog over na te denken.

Kun je wel met drie meisjes trouwen?

Hij vindt ze alledrie even aardig.

Elsje omdat ze zijn vriendinnetje is, Monica omdat ze zo leuk lacht en Simone omdat ze hem altijd kiest bij spelletjes.

Hij krijgt ook wel eens een snoepje van haar.

Och, waar maakt hij zich eigenlijk druk om.

Het is nog lang geen later.

En de Here God houdt toch ook van iedereen evenveel.

Tevreden met de oplossing gaat hij verder met spelen.