Kleien is leuk. Vooral als je met echte klei mag kleien. Dan krijg je wel vieze handen.
Oma heeft een grote ton met klei.
Daar moet altijd een beetje water bij, anders droogt de klei uit.
Coen maakt een klein bankje. Het is zo klein dat playmobiel popjes erop kunnen zitten.
Femke maakt een mandje van klei met stipjes als versiering en schelpjes er in.
En wat is mamma aan het doen?
Ze maakt voor oma en opa de tuin netjes. Ze haalt heel veel onkruid weg.
In de tuin werken is zwaar voor opa en oma.
Als oma met de koffie aan komt gaan ze allemaal lekker op dat schone plekje zitten.
Er staat een heel oud bankje. Opa en oma zitten daarop.
Maar o wee, als die dikke oma opstaat hoor je heel hard: KRAK!
Het bankje gaat kapot.
Opa gaat gauw staan, want hij wil niet vallen.
“We gooien dat bankje maar weg!” zegt hij. “Maak het maar klein, dan kan het in de vuilcontainer.”
Gelukkig hebben ze nog een witte plastic bank. Die is sterker.
“Coen,”zegt mamma, “wil je even helpen slopen?”
Nou, dat wil Coen wel. Hij trekt alle plankjes los en gaat bovenop de plankjes staan dansen om ze te laten breken.
“Pas op de spijkers, Coen!”roept opa bezorgd.
Ja, Coen kijkt wel uit.
Het is heerlijk als je kleinkinderen hebt die niet lui zijn.
Femke is ook niet lui. Ze helpt mamma vaak.
En Senne?
Die is ook al druk aan het helpen.
Ze brengt het konijn allemaal blaadjes van de paardebloem, die mamma uit de grond trekt.
“Nijn! Nijn!” roept ze terwijl ze de sappige blaadjes op het konijn z’n kop gooit.
Die rent van blijdschap in de rondte.
“Het is feest vandaag!” denkt het konijn.
En zo is het.