Het lege boek

'David,' riep moeder naar haar zesjaar oude zoon. 'Wil je even op je zusje passen?'

David kwam er al aan. De baby lag lekker in het wiegje te slapen. Oppassen was dus niet zo moeilijk. Na een tijdje ging hij uit verveling met een stukje touw spelen. Hij bond er een stukje metaal aan en slingerde dat heen en weer. Plotseling schoot het echter van het touw af en kwam precies in het wiegje van de baby terecht. Het arme kind kreeg een schaafwondje aan het hoofd en begon te huilen. David tilde het op en troostte het. Toen moeder terugkwam vroeg ze: 'David, hoe komt dat bloed aan haar hoofdje?'

De jongen durfde het niet te zeggen.

'Ik weet het niet.' loog hij.

Moeder vroeg niet verder, maar het zat David niet lekker. Hij besefte heel goed dat liegen zonde is.

Zeven jaar later kwam dit voorval in zijn gedachten toen hij aan het bidden was. Direct ging hij vergeving vragen aan zijn moeder. Ook God vergaf hem, want toen David weer verder ging met bidden, zag hij in gedachten een boek, dat iemand vasthield.

Een hand sloeg de bladzijden om en... alle bladzijden waren leeg.

Schitterend wit. Iemand zei: 'Er staat geen enkel verkeerd ding in je boek. Het bloed van de Heer Jezus, Gods Zoon, vergaf al je zonden.'

Wat was David blij. Hij kon wel dansen en springen.