Een vrouw, Dana genoemd, vertelde over haar
leven als inboorling op Irian Jaya.
Voordat het evangelie daar kwam, werd de
vrouwen verteld dat ze geen ziel hadden.
Op een dag kwam een zendeling de blijde
boodschap brengen. Alle mannen verzamelden zich om hem heen en luisterden
aandachtig. De vrouwen mochten daar niet bij zijn, want ze hadden immers geen
ziel. Zij moesten de kinderen rustig houden.
Na de bijeenkomst wilde de zendeling ook
een groepsfoto maken. Hij legde hen uitgebreid uit wat een foto was en de
mannen vonden het goed. Bij de opstelling van de groep zette de zendeling
echter ook Dana ertussen. De mannen fluisterden onder elkaar: 'Wedden dat zij
er niet op staat, vrouwen hebben geen
ziel!'
Vol spanning wachtte de vrouw een paar
weken. Ze kreeg kriebels in haar buik bij de gedachte, dat ze, zoals haar man
zei, eigenlijk niet eens een mens was.
Maar eindelijk brak dan toch het moment aan
dat de foto bekeken kon worden.
Tot Dana's grote genoegen stond ze er op.
Dit was nu haar gezicht! Ze had een ziel, ze was een mens!!
Dana is later naar Amerika gegaan. Ze heeft
een boek geschreven over haar leven. En nu weet ze ook absoluut zeker, dat
Jezus, nota bene de zoon van God, van haar houdt en de allerhoogste prijs voor
haar betaalde.
Zo werd ze van een stuk onbenul een
koningsdochter.
Wat een perspectief!