Verhaal week 6

Ongeveer tien minuten

Je moet kiezen, Joanne!

door Josine de Jong

Als je verhuisd bent en op een andere school komt te zitten, moet je maar afwachten of je leuke vrienden krijgt. Sportieve Joanne van elf uit Zierikzee had behoorlijk mazzel. Ze werd namelijk op haar nieuwe school door twee mensen gevraagd om in hun groep te komen. Dat ging zo.

Pft! Joanne, die net haar vragenblad af heeft, gooit met een gewoontegebaar haar blonde lange haar naar achteren. Ze is benieuwd wat voor punten ze voor dit werk zal krijgen. Op haar oude school waren ze al wat verder, dus was het eigenlijk wel een makkie. Nog even alles doornemen voor de zekerheid... Zo onopvallend mogelijk kijkt ze de klas rond, om te zien of er al meer lui klaar zijn.

'Pst! Joanne!'

Heel zachtjes hoort ze haar naam noemen. Het is Steven, die een paar banken schuin achter haar zit. Het is een knappe jongen met donker haar en romantisch bruine ogen. Steven gebaart dat ze een briefje op moest rapen, dat naast haar bank is gevallen. Joanne controleert even of de lerares niet kijkt en hengelt het briefje snel naar boven. Wat zou erin staan?

'Kom vanmiddag twee uur naar de speeltuin in het park. We hebben een siekrut club en jij kan ingeweid worden.'

Joanne voelt het bloed naar haar hoofd stijgen. Sjonge, wat een eer. De leukste jongen uit haar groep wil haar in zijn club hebben... Dat is wel wat anders dan op haar oude school. Daar stond ze doorgaans alleen, omdat ze christelijk was. Met een rood hoofd draait Joanne zich om en knikt ja naar Steven. Ze heeft zich al lang voorgenomen om niet te laten merken dat ze thuis christelijk zijn. Die fout zal ze niet meer maken.

''k Had m'n rip beter moeten leren,' denkt Mirjam van Straten, die helemaal achter in de klas zit. Ze kluift haar balpen nog korter dan hij al is. Maar ja, Petertje, haar broertje, was gisteravond steeds weer uit z'n bed komen lopen. Hij kon niet slapen. En om nou een repetitie te leren met een huilend broertje op schoot, dat gaat niet zo best. Bijna als vanzelf haalt Mirjam haar schouders op. Nou, ze moet er maar aan wennen, want moeder moet in die nieuwe baan veel avond- of nachtdiensten draaien.

Hoe heet nou ook al weer die hoofdstad van Argentinië?...

'Heer Jezus, wilt u mij helpen?' bidt ze zachtjes.

Bij het verlaten van de school botst Mirjam bijna tegen het nieuwe meisje op, Joanne.

'Ho, sorry, hoor! Ik liep een beetje te snel!' zegt ze vriendelijk en dan: 'Mag ik een stukje met je oplopen? Ik woon namelijk twee straten bij je vandaan.'

'Leuk, ' zegt Joanne, blij met elke aandacht, 'Zeg, hoe heb jij je rip gemaakt?'

'Slecht!' antwoordt Mirjam, 'Ik had hem beter moeten leren, maar ja.' Ineens schiet haar weer te binnen dat ze Joanne had willen vragen voor haar Ontdekhoek. Met een paar andere kinderen heeft ze namelijk een hartstikke leuke bijbelclub opgericht. Ze komen op zolder bij elkaar en verzamelen allerlei interessante dingen, zoals foto's van vroeger en skeletjes van muizen, een stukje mollenbont en oude Romeinse munt. De bijbel hoort daar natuurlijk ook bij, want die is ook heel oud en in een speciaal schrift schrijven ze op, wat voor belangrijks ze daarin hebben gevonden

'Zeg, Joanne, wil je vanmiddag in onze Ontdekhoek komen kijken? Het is bij ons op zolder. André, Ninja, Slomon en Shanta komen ook. Het is een soort bijbelclub, echt gaaf.' Verbaasd kijkt Joanne haar aan. Niet te geloven zeg, een uitnodiging voor twee clubs op één dag?

' Ik, eh...' ze aarzelt. Zou ze het zeggen van die Secret Club? Beter van niet. Het is toch perslot secret, geheim...

'Ik heb al een andere afspraak. Volgende keer misschien.'

Het klinkt niet al te enthousiast. Een bijbelclub is wel het minste waar ze zin in heeft, maar Mirjam merkt gelukkig niks.

Jaaa! Een groot gejuich stijgt op als Joanne precies om twee uur in het houten speelhuis in het park binnenstapt. Jièh!!

'Het is je gelukt, Steven. We hadden ook niet anders verwacht.'

Steven grijnst maar eens en wijst naar een plaatsje waar Joanne kan gaan zitten, samengedrukt tussen Christel en Orlando. Christel, die nogal flink opgemaakt is, kijkt haar hooghartig aan en Orlando slaat vrijpostig zijn arm om Joanne heen, wat ze geïrriteerd afwijst. Om zich heen kijkend ziet ze nog twee lui van haar klas en één onbekende nogal kleine jongen met een grote pet, achterstevoren op z'n zwarte krullen, die Jim blijkt te heten. Hij zit flink te paffen aan een sigaretje, maar zo nonchalant, dat Joanne meteen doorheeft, dat hij alleen maar rookt om stoer over te komen. Die middag wordt Joanne ingewijd in de geheimen van de Secret Club. Het is een slechte groep, die dingen kapot maakt, steelt en fikkies stookt.

'Als je bij ons wilt horen, moet je volgende week woensdagmiddag iets meebrengen dat je hebt gestolen.' zegt Steven doodleuk. 'Als je ons verraadt zul je het flink bezuren. Je wordt ingewijd door een eed af te leggen op onze clubwet en je moet elke week een rijksdaalder meebrengen voor de gezamenlijke pot.'

Joanne rilt. Hoe kan ze elke week aan zo'n bedrag komen? Ze krijgt maar fl. 1,50 zakgeld per week. Zal ze de rest elke week weer moeten... stelen???

Diep in haar hart is een stemmetje dat zegt:' Joanne, je bent helemaal verkeerd bezig.' Maar Joanne vindt al dat geheimzinnige toch eigenlijk best spannend. Ze wil af van het imago van het zoete lieve christenmeisje te zijn. Zo'n brave trut zal zij niet worden. O nee!

Twee clubs, twee groepen. De slechten worden met de dag brutaler en de mensen van de Ontdekhoek leren steeds meer leuke dingen. Joanne draait mee met de Secretters en gaat steeds meer wennen aan dingen te doen die niet goed zijn. Totdat de tijd aanbreekt dat de groepen steeds vaker tegenover elkaar komen te staan. Het is winter en bij gebrek aan uitdaging hebben de lui van de Secret Club besloten de mietjes, zoals ze de groep van de Ontdekhoek noemen te gaan pesten. Die lui zijn toch slap. Ze mogen niks terug doen van hun geloof.

Regelmatig worden de Ontdekkers getreiterd en in elkaar geslagen. Er komen ouders op school klagen, maar veel helpt het niet. Joanne en Mirjam staan verder van elkaar af dan ooit.

Het heeft al een paar dagen flink gevroren. Er ligt ijs op de gracht, maar het is nog lang niet betrouwbaar, vooral onder overhangende bomen en onder bruggen is het dun. De Ontdekkers hebben besloten die middag te onderzoeken hoe de eenden zich in stand kunnen houden met deze vorst. Ze hebben zakken vol oud brood bij zich en een schrift om alles in te noteren.

Als Mirjam en Slomon langs de gracht lopen, zien ze aan de overkant de Secretters bezig. Ze zijn met z'n allen een grote wilg aan het slopen, klimmen erin, slingeren als apen aan de takken heen en weer. Ze besluiten gewoon door te lopen en er niet al te veel aandacht aan te besteden om moeilijkheden te voorkomen. Maar plotseling horen ze een gekraak en een gil. Als ze zich omkeren zien ze Jimmy aan een halfafgebroken tak boven de gracht hangen, z'n gezicht verwrongen van angst.

'Help! Help!'

Niemand kan hem helpen. Als je vanaf de kant de tak aanraakt, zal hij nog eerder afbreken. Jimmy is in doodsgevaar. Hij hangt boven onbetrouwbaar ijs. Eén ogenblik lang staat Mirjam als aan de grond genageld. Een schietgebedje vliegt naar de hemel.

'Kom op, Slomon. We moeten Jimmy helpen. Ik weet wat.'

Slomon aarzelt even. Laten die Secretters hun eigen vriend maar redden. Moet hij...

Mirjam weet, dat als je languit gaat liggen op het ijs, je plaatselijk minder zwaar bent. Houd m'n benen vast, Slomon, zegt ze en glijdt op haar buik op het ijs. Beetje bij beetje schuift ze naar voren. Het ijs draagt haar goed, maar ze komt niet ver genoeg. Achter haar hoort ze André en de anderen komen.

'Pak mijn benen,' roept Slomon naar André en ook hij glijdt op zijn buik over het ijs, stijf de benen van Mirjam vasthoudend. André gaat weer Slomons benen vasthouden. Ninja en Shanta volgen. Zo schuift de slang kinderen steeds dichter naar Jimmy toe. Steeds dichter ook naar het dunne ijs. Al die tijd heeft Joanne met grote angstige ogen toegekeken. Als Jimmy valt...

O, ze moet er niet aan denken. Onwillekeurig gaat ze toch weer bidden, net als vroeger. Ze voelt gewoon dat ze mee moet helpen. Maar hoe?

Plotseling herinnert ze zich dat er in de bosjes nog een grote, maar niet al te dikke plank moet liggen. Ze hebben die wel eens gebruikt als dak voor een hut. Joanne gaat hem gauw halen en schuift die plank dan over het ijs naar Mirjam toe. De plank haalt de afstand niet en Joanne duikt net als de anderen op haar buik over het ijs om hem verder te schuiven. Het lukt.

Het lukt echt. Steeds vuriger begint ze te bidden. Mirjam grijpt de plank en duwt hem over het dunne gedeelte onder Jimmy.

'Laat je voorzichtig zakken, Jimmmy! De plank zal je dragen.' roept Mirjam, die spierwit ziet van spanning en kou.

'Krakkk!' zegt de tak, Hij scheurt nog een stukje verder af. Jimmy weet zich geen raad. Voorzichtig tasten zijn voeten naar de plank.

Er zijn nu veel toeschouwers aan de kant komen staan. In de verte hoor je het tettoettettoet van de ambulance, die door Steven is gebeld. Iedereen houdt zijn adem in. Zal het lukken? Als Jimmy in het koude water terechtkomt...

Wankelend staat Jimmy op de plank. Hij hurkt... Het gaat goed! Nu voorzichtig gaan liggen... Krak! zegt het ijs. Er komen lange scheuren in. Mirjam aarzelt, reageert dan snel.

'Zachtjes aan mijn voeten trekken, Slomon!' roept ze.

Centimeter na centimeter trekken ze elkaar terug over het ijs. Na een meter weten ze het al. Jimmy is gered. Er gaat een groot applaus op als alle kinderen weer veilig aan de kant staan. Gelukkig is de ambulance voor niets gekomen. De politie die ook aan komt rijden is ook niet meer nodig.

'Hartstikke bedankt!' zegt Jimmy tegen Mirjam. Hij geeft haar zo maar een omhelzing, waar iedereen bij is.

Dan omhelst iedereen iedereen. De laatste die erbij komt is Joanne. Ze moest immers via het bruggetje omlopen. Maar als ze Mirjam omhelst, zegt ze in haar oor: 'Sorry, Mirjam, ik dacht dat je een trut was, maar eh... hebben jullie nog steeds die club op woensdagmiddag?'

Mirjam lacht.

'Tuurlijk, ' zegt ze. 'Ik dacht al. Joanne is toch ook een christen!'

Van die dag af heeft Joanne haar keuze gemaakt. Ze kan gewoon niet zonder de Heer. En wat is er eigenlijk nou zo leuk aan om rottige dingen te doen. Ze zal eens gauw met Jimmy gaan praten, die heeft heel hard een Grote Vriend nodig.