Bewaar je kostbare geschenk!
Er was eens
een jongen die van zijn opa honderd euro kreeg om een mooi cadeau voor zichzelf
te kopen, iets waar hij zijn hele leven plezier van zou hebben. Opa zei: ‘Ik heb
niet lang meer te leven, maar je moet iets moois kopen wat niet snel weg is,
maar iets blijvends, waar je elke dag wat aan hebt. Willem, wees zuinig op dit
geld. Dan zul je me niet vergeten.’
De jongen
wist al meteen wat hij wou. Een mooi horloge van een goed merk. Dan kon hij
elke dag daarop kijken hoe laat het was en werd hij steeds aan opa herinnerd.
Hij ging op
pad, maar onderweg kwam hij een snoepwinkel tegen. Nou van die honderd euro kon
hij best een zak snoep kopen. Dan hield hij nog genoeg over.
Lekker
kauwend op zijn snoep liep hij verder naar de juwelier. Maar wat zag hij in de
etalage van de computerwinkel liggen? Precies het spel dat hij zo graag wou
hebben. Het was in de aanbieding. Willem dacht: ‘Dat is mooi. Ik wil het nu
hebben.’ Hij kocht het en liep door.
Van al dat
snoep kreeg hij behoorlijk dorst en dus kocht hij bij McDonalds
een grote cola en nou hij er toch het geld voor had ook een Big Mac. Poeh, het
was allemaal wel wat veel, daarom gooide Willem de laatste resten van het
broodje maar in de vuilnisbak.
De
juwelierswinkel was helemaal achteraan in de lange winkelstraat. Willem nam er
alle tijd voor en bleef voor elke etalage staan. Veel winkels ging hij ook
binnen. Hij kocht nog een mooie pen die voorzien was van een lichtje en in alle
kleuren schrijven kon, en potje gel voor zijn kuifie,
een voetbalmagazine van zijn geliefde club waar een foto van zijn idool op de
voorplaat stond en nog een paar van die zaken. Het waren bijna allemaal dingen
waar je niet lang plezier aan beleeft.
‘Hoi Wimpie!’ riepen een paar jongens uit zijn klas. ‘Wat hebbie daar in die plastic zak zitten?’
Willem
vertelde van opa en zijn geschenk. De jongens wilden zien wat hij allemaal had
gekocht. Sommige dingen werden door hen afgekraakt. Willem vroeg zich af hoe
het kwam dat hij niet meer blij was met zijn spullen. Hij gaf er een paar weg.
‘Hier,
nemen jullie ze maar. Ik koop wel weer wat anders.’
Na een
tijdje vertrokken de jongens weer. Onderweg vernielden ze wat ze van Willem
hadden gekregen.
Wat kon hen
het schelen. Het was hun opa’s geld niet. Je hoorde ze in de verte nog lachen.
Ontmoedigd
sjokte Willem verder naar de juwelier. Het mooie horloge lag te stralen in de
etalage.
‘Bij
aankoop gratis uw naam er in graveren’ las hij.
Dat deed de
deur dicht. Huilend ging Willem op het stoepje zitten. De tas met lege doosjes
en papiertjes stond naast hem.
‘Opa,
sorry,’snikte hij. ‘Ik heb uw honderd euro verpest.
Kon ik het maar over doen.’
Maar die
wens ging niet in vervulling…
Vragen:
Hoe moet de
man/vrouw zijn waarmee je later wilt trouwen? Kun je daar ook voor bidden?
Je trouwt
in de eerste plaats voor jezelf, omdat je van iemand houdt. Maar die persoon
wordt ook de pappa of mamma van je eventuele kinderen. Wat voor iemand zou je
voor je kind uitzoeken?
Wat zou
deze zin betekenen: ‘Wie vaak wisselt wordt al gauw kleingeld.’?